Άντεξα πολλά για να προσφέρω στο παιδί μου το καλύτερο!

Ιστορία θηλασμού
της μαμάς 
Δήμητρας


Καλησπέρα σας. Θα ήθελα να μοιραστώ και εγώ τη δική μου ιστορία μαζί σας γιατί πραγματικά σας νιώθω σαν μια μεγάλη οικογένεια! 

Γέννησα τον Απρίλη του 13 σε δημόσιο νοσοκομείο με καισαρική γιατί η μικρή μου ήταν δεμένη 2 φορές και δεν κατέβαινε. 

Ολική νάρκωση, κάτι που μου στοίχισε ψυχολογικά πάρα πολύ, αφού δεν ήμουν εγώ εκείνη που άκουσα το πρώτο της κλάμα, δεν ήμουν εγώ που την πήρα για πρώτη φορά αγκαλίτσα και φυσικά στο δωμάτιο για αρκετές ώρες ήμουν τόσο ζαλισμένη που δεν μπορούσα να κρατήσω τα μάτια μου ανοιχτά, ούτε το μωράκι μου αγκαλιά.

Καταλαβαίνετε λοιπόν, η μικρή άργησε να πιάσει στήθος. Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ. Οι θηλές μου κατακόκκινες. Το μωρό να κλαίει ασταμάτητα και να μην κοιμάται. Να μην μπορεί να πιάσει στήθος.

Για καλή μου τύχη το μαιευτήριο Έλενα (και δεν κάνω διαφήμιση) έχουν πολίτικη υπέρ του θηλασμού. Οι μαίες με βοήθησαν πάρα πολύ. Τις ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου. Ακόμα και όταν η μικρή μου ανέβασε ίκτερο και η παιδίατρος του νοσοκομείου είπε συμπλήρωμα, η μαία με κάλυψε λέγοντας μου "θες να θηλάσεις, έτσι δεν είναι; Δεν θα δώσουμε συμπλήρωμα, αλλά το μωρό θα το έχεις συνεχώς στο στήθος". Ακόμα θυμάμαι τα λόγια της και συγκινούμαι. 

Και όντως η μικρή κολλημένη στο στήθος, μισή ώρα στο ένα, μισή στο άλλο. Εγώ με ελάχιστη ώρα ύπνου και η πεταλούδα στο χέρι μου (λόγω αντιβίωσης) να ματώνει από την πίεση να κρατήσω το παιδί. Και όμως την επόμενη ημέρα η χολερυθρίνη κατέβηκε και εγώ ήθελα να κλάψω από χαρά. Ο ίκτερος τελικά μας έκανε καλό γιατί φεύγοντας από το μαιευτήριο 2 μέρες αργότερα από το φυσιολογικό η μικρή μου είχε μάθει να θηλάζει. 

Στο σπίτι όλα καλά, μέχρι που άρχισαν τα κλάματα μετά από μια εβδομάδα. Να μην κοιμάται με τίποτα. Να θέλει συνεχώς στήθος και εγώ να μην προλαβαίνω να γεμίσω για το επόμενο γεύμα. Περνούσαμε τους μαραθώνιους θηλασμούς, από ότι έμαθα πολύ αργότερα. Αλλά τότε ανίδεη νόμιζα ότι το παιδί μου πεινάει και δεν χορταίνει. 

Τελικά αποδείχτηκε ότι η μικρή μου είχε πρόβλημα και στο να νανουριστεί. Δεν μπορούσα να της δώσω και πιπίλα. Έτσι ξεκίνησε το μαρτύριο του κουνήματος. Ώρες ατελείωτες να κουνάμε εναλλάξ με τον άντρα μου για να προλάβω λίγο τις δουλειές και να ξεκουράζομαι. 

Συν τοις άλλοις, παθαίνω και μια μόλυνση στη μια θηλή. Πόνος, πόνος, πόνος. Και πάλι θέλω να συγχαρώ το μαιευτήριο Έλενα για τη γραμμή θηλασμού που έχουν. Τους πήρα τηλέφωνο μου συνέστησαν μια αλοιφή και συνέχιζα να θηλάζω με πολύ πόνο για μια εβδομάδα. 

Μετά τον 3 μήνα όλα έστρωσαν με το θηλασμό (δεν μπορώ να πω το ίδιο με τον ύπνο). Βέβαια άκουγα πολλές επικρίσεις που θήλαζα ακόμη. "Το παιδί δεν πιάνει μπουκάλι και αν πάθεις εσύ κάτι τι θα κάνουμε εμείς". 

Προσπάθησα να βγάλω γάλα με ηλεκτρικό θήλαστρο. Μάταια. Το στήθος μου δεν ανταποκρινόταν. Έβγαζα με το ζόρι 20-30ml και οι θηλές μου πονούσαν. Πως να μαζέψω ολόκληρο γεύμα;! 

Μόλις κλείσαμε και τον 5 μήνα, ο παιδίατρος μας ξεκίνησε σιγά σιγά κρέμες. Δυστυχώς μη καλά πληροφορημένος, το ίδιο πρωτόκολλο δίνει και στις θηλάζουσες και στις μη. Το μετάνιωσα που την ξεκίνησα τόσο νωρίς, γιατί κόβαμε γεύματα, το παιδί εκνευριζόταν με την αλλαγή, δεν ήθελε στο τέλος ούτε να θηλάσει και κοιμόταν νηστικό. 

Το γάλα μου είχε μειωθεί δραστικά. Τότε πήρα την πρωτοβουλία και μόλις ξυπνούσε η μικρή το πρωί αλλά και κατά τη διάρκεια της ημέρας την έβαζα στο στήθος σε ήσυχο μέρος. Μόνο τότε είχε υπομονή να θηλάσει και να κατεβάσει γάλα. 

Έτσι την έφτασα 8 μηνών, μέχρι που μας έπιασε το πρώτο συνάχι. Από τα νευρά της που δεν μπορούσε να αναπνεύσει, ούτε μπουκάλι ήθελε ούτε στήθος, ούτε κουτάλι και ας της καθάριζα τις μυτούλες προηγουμένως. Έτσι κρατήθηκε μόνο ο πρωινός θηλασμός που ήταν αγουροξυπνημένη. 

Έτσι πήγαμε 9 μηνών μέχρι που άρχισε να βγάζει το 2ο δόντι. Από τότε το στήθος μου το έβλεπε για μαστικό και κρίκο οδοντοφυΐας... παρά για γάλα. Έτσι αναγκάστηκα να κόψω το θηλασμό γιατί πια με δάγκωνε πολύ άσχημα. 

Αυτό ήταν το ταξίδι μας. Ευγνωμονώ την Παναγία που με αξίωσε να θηλάσω την κόρη μου 9 μήνες. Ήταν ένα δύσκολο ταξίδι μεν, πολύ έντονο και όμορφο δε. Πέρασα πολλά. Νόμιζα πριν γεννήσω ότι ο θηλασμός είναι παιχνιδάκι και κάτι αυτόματο. Δεν είναι. Θέλει επίμονη, υπομονή και στήριξη από τους γύρω σου. Όμως στο τέλος νιώθεις τόση χαρά, ικανοποίηση, ευτυχία... ολοκλήρωση ως μάνα που δεν θα άλλαζα ούτε μια στιγμή. 

Με κατηγόρησαν ότι έχω πάθει έμμονη, επιλόχειο που δεν πήρα το παιδί πρώτη αγκαλιά. Ότι είμαι μαζόχα (το άκουσα και αυτό). Ότι αφήνω το παιδί νηστικό για δικά μου καπρίτσια. Είμαι μια περήφανη μαμά που άντεξε πολλά για να προσφέρω στο παιδί μου το καλύτερο. Και πιστεύω το πρόσφερα. Κλείστε τα αυτιά στις σειρήνες και θηλάστε. Απλά θέλει να το θέλεις!!!!!!

Δήμητρα, Αθήνα


Μπορείτε να στείλετε και τις δικές σας ιστορίες θηλασμού, τοκετού και μητρότητας στο editor[at]mitrikosthilasmos.com

Διαβάστε περισσότερες ιστορίες θηλασμού ΕΔΩ

Μητρικός Θηλασμός
Fun page
Υποστηρικτική Oμάδα Μητρικού Θηλασμού
"Απανταχού θηλάζουσες"







___________________________________

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΗΛΑΣΜΟΥ 2016 ▼

___________________________________

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ▼

___________________________________
Όλες οι απόψεις και οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα κείμενα και στις απαντήσεις που δημοσιεύονται εδώ, ανήκουν στους συγγραφείς, δεν εκφράζουν απαραίτητα το mitrikosthilasmos.com,
έχουν μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν υπόδειξη ιατρικής αγωγής ή θεραπείας και δεν υποκαθιστούν την επαγγελματική ιατρική συμβουλή του προσωπικού σας γιατρού.
Το mitrikosthilasmos.com δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για οποιαδήποτε ενδεχόμενη χρήση των πληροφοριών που περιλαμβάνονται εδώ

Copyright © 2009 - mitrikosthilasmos.com All rights reserved
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP