Και κάπως έτσι... αποθηλάσαμε

Ιστορία αποθηλασμού της μαμάς Χρύσας Ο.

Μια τόσο υπέροχη σχέση και ένα τόσο δυνατό συναίσθημα έλαβε τέλος.
Και κάπως έτσι ξεκινάει ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή μου
και στη σχέση μου με το μωράκι μου

Δεν το πιστεύω ακόμα ότι σταμάτησα να θηλάζω... Ίσως δε θέλω να το πιστέψω γιατί θα με πιάσει κατάθλιψη... 13 μήνες τώρα ήταν το Α και το Ω στη σχέση μου με το Μίλτο, στην καθημερινότητά μου, στη ζωή μου γενικότερα. 


Ήταν κάτι που ήθελα να το κάνω πάση θυσία, το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ, με γέμισε απίστευτα και με έκανε να αισθάνομαι πολύ καλά με τον εαυτό μου. Δε λέω, με κούρασε κιόλας, ειδικά αυτές τις μακριές νύχτες που πάλευα με το μικρό μου, αλλά και πάλι δε θα άλλαζα τίποτα! Μόνο ίσως το γεγονός ότι τον έμαθα να κοιμάται στο στήθος και αυτό πλήρωνα μετά...

Αν δεν ήταν τόσο εξαρτημένος από το στήθος (κι αν δεν είχα και την πίεση του περίγυρου ομολογουμένως... «μα πόσο ακόμα θα τον θηλάζεις, είναι ολόκληρο παιδί!») το πιθανότερο είναι ότι θα συνέχιζα να τον θηλάζω, δεν ήμουν έτοιμη να το σταματήσω. Αλλά σκέφτηκα ότι ίσως θα του ήταν ακόμη πιο δύσκολο να το κόψει όσο θα μεγάλωνε και το πήρα απόφαση. Μια απόφαση για την οποία ποτέ δεν ήμουν σίγουρη βέβαια αλλά τέλος πάντων την πήρα κι αφού την πήρα την έκανα και πράξη.

Μας πήρε περίπου 1.5 μήνα ο αποθηλασμός. Μετά την 1η Σεπτεμβρίου που γυρίσαμε απ’ τις διακοπές άρχισα να του δίνω 50-60ml το βράδυ με σκοπό να αντικαταστήσω σταδιακά το βραδινό γεύμα. Σε μια βδομάδα άλλαξα γνώμη κι επανέφερα το βραδινό κι άρχισα να δίνω συμπλήρωμα μπουκάλι στο πρωινό γεύμα. Ταυτόχρονα έκοψα και το μεσημεριανό θηλασμό που τον χρησιμοποιούσα για να τον κοιμίζω. Και πολύ σιγά-σιγά μείωνα το χρόνο του στήθους κι αύξανα την ποσότητα του μπουκαλιού.

Τα βράδια μας ήταν στην αρχή δύσκολα. Ξυπνούσε συχνά και απαιτούσε στήθος. Κάποιες φορές του έδινα, κάποιες όχι, είχα και το μπουκάλι δίπλα και του έδινα να πιει λίγο. Κάποιες φορές τον ηρεμούσε, κάποιες δεν το έβαζε κάτω μέχρι να πάρει το στήθος. Κάποιες φορές υποχωρούσα, κάποιες όχι. Γενικά ήμασταν σε μια διαδικασία «πολέμου».

Η μαμά μου μου έλεγε συνέχεια να της τον αφήσω για καμιά βδομάδα κι ότι έτσι θα το ξεχνούσε. Αλλά εγώ δεν ήθελα, ήθελα να το περάσουμε μαζί. Ήταν κάτι που αφορούσε εμάς τους δυο και ήθελα να το παλέψουμε και να το αντιμετωπίσουμε μόνοι μας. Υπήρχαν μέρες (και νύχτες) που ήταν καλός. Υπήρχαν μέρες που είχε απίστευτο εκνευρισμό και ένταση. Όπως οι εθισμένοι που κάνουν αποτοξίνωση... Μα και για αυτόν ήταν το Α και το Ω στη ζωή του, πώς να μην ήταν εκνευρισμένος!

Αυτό ήταν το πρώτο σοκ που βίωσε (ίσως το δεύτερο, αν μετρήσουμε και το σοκ του τοκετού!), η πρώτη φορά που ήρθε αντιμέτωπος με το «σκληρό» πρόσωπο του κόσμου αυτού! Φυσικά το λέω χαριτολογώντας αλλά πραγματικά μετά από αυτή την απόφαση που πήρα εγώ (στην οποία στο κάτω-κάτω δεν είχε καμία συμμετοχή αυτός ο καημένος) ήρθε όλος ο κόσμος του πάνω κάτω.

Πολλές φορές το σκεφτόμουν και με έπιαναν οι τύψεις αλλά μετά αυτοπαρηγοριόμουν λέγοντας ότι ούτε το πρώτο ούτε το τελευταίο μωρό που θα σταματούσε να θηλάζει θα ήταν. Κι ότι έτσι όπως το περνάνε (και το ξεπερνάνε) όλα τα άλλα μωράκια, θα το περάσει (και θα το ξεπεράσει) κι αυτός!

Ίσα ίσα ήταν από τους τυχερούς που η μαμά τον θήλασε αποκλειστικότατα για 12 ολόκληρους μήνες, είχε μπόλικο γαλατάκι, δεν πείνασε ποτέ κι είχε εύκολη και διαθέσιμη την πρόσβαση στη ζεστή αγκαλιά της μαμάς και στο στήθος της που του προσέφερε παρηγοριά όταν χτυπούσε, όταν έβγαζε δοντάκια κι είχε ανησυχίες, όταν νύσταζε και δεν μπορούσε να κοιμηθεί...

Τώρα έχει 3-4 μέρες που δεν έχει θηλάσει καθόλου αλλά είναι πολύ ήρεμος. Το βράδυ κοιμάται πολύ καλύτερα από πριν (και μαζί μ’ αυτόν κοιμάμαι επιτέλους κι εγώ!), ξυπνάει το πρωί και μου ζητάει «μαμ μπιμπελιό», τον παίρνω αγκαλίτσα (δε θέλω να συνδυάσει την έλλειψη στήθους με την έλλειψη σωματικής επαφής) και πίνουμε το γαλατάκι μας παρέα. Το ίδιο κάνουμε και το βράδυ, λέγοντας μια ιστοριούλα.

Αυτό ήταν λοιπόν; Τελείωσε; Μια τόσο υπέροχη σχέση και ένα τόσο δυνατό συναίσθημα έλαβε τέλος; Προφανώς ναι... Με στεναχωρεί πολύ και με τρομάζει όταν το σκέφτομαι αλλά για κάθε τέλος υπάρχει μια καινούρια αρχή, έτσι δε λένε;

Και λοιπόν κάπως έτσι ξεκινάει ένα καινούριο κεφάλαιο στη ζωή μου και στη σχέση μου με το μωράκι μου. Χαίρομαι που μπόρεσα να του προσφέρω κάτι κι εύχομαι αυτή να μην ήταν αυτή η τελευταία φορά που θήλασα στη ζωή μου...


Μπορείτε να στείλετε και τις δικές σας ιστορίες θηλασμού, τοκετού ή τις επιστολές, τα παράπονα και τις καταγγελίες σας στο editor[at]mitrikosthilasmos.com

Διαβάστε περισσότερες ιστορίες θηλασμού ΕΔΩ

Μητρικός Θηλασμός
Fun page
Υποστηρικτική Oμάδα Μητρικού Θηλασμού
"Απανταχού θηλάζουσες"





Image: fooyoh


5 σχόλια :

Eliza ,  23/10/12 13:04  

Ήρθε η ώρα και για τον μπέμπη μου να σταματήσει να θηλάζει. Θα ακολουθήσω λίγο πιο ήπια μέθοδο, δηλαδή όπως έκανα και με την κόρη μου. Έδινα πρώτα το φρέσκο γάλα και μετά το στήθος αν ζητούσε, μερικές φορές ξεχνιότανε, χόρταινε, οπότε δεν της πρόσφερα. Όταν όμως ζητούσε υπέκυπτα, δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό για μια μάνα που θηλάζει να αρνείται τον θηλασμό στο μωρό έχοντάς το αγκαλιά!

Τζούλια ,  23/10/12 16:24  

το πρήξιμο στο στήθος πώς το χειρίστηκες? προσπαθώ κι εγώ να αποθηλάσω την 16 μηνών κορούλα μου και μετά από 2 μήνες προσπαθειών έχω φτάσει να της δίνω να θηλάσει(από μόνη μου χωρίς να το ζητάει) στις 2 μέρες, για να αποσυμφορήσω τους μαστούς γιατί γεμίζουν και πονάνε πολύ!!! ούτε με το χέρι καταφέρνω να αντλήσω ούτε με το θήλαστρο και έχω πιει και πολύ φασκόμηλο.... καμιά ιδέα?

Χρύσα ,  25/10/12 23:14  

Τζούλια, δεν αντιμετώπισα πρόβλημα με το στήθος μου γιατί όλη η διαδικασία έγινε πάρα πολύ αργά. Οπότε το στήθος προσαρμόστηκε στη σταδιακή μείωση της ζήτησης με σταδιακή μείωση της παραγωγής. Η μαία μου είχε συστήσει να περιορίσω και τα υγρά αλλά δε χρειάστηκε. Σου εύχομαι καλή επιτυχία!

Eliza, όπως ανέφερα, ακολούθησα παρόμοια μέθοδο με αυτή που περιγράφεις ότι έκανες με την κόρη σου. Έδινα κάθε μέρα πρώτα φρέσκο γάλα και μετά στήθος, μειώνοντας το χρόνο του θηλασμού κάθε μέρα 1-2 λεπτά. Η διαφορά είναι ότι ο μικρός μου θήλαζε σχεδόν όλο το βράδυ, για πιπίλα. Οπότε οι "μάχες" που αναφέρω ότι δίναμε ήταν για να καταφέρω να τον κάνω να ξανακοιμηθεί χωρίς να θηλάσει... Καλή επιτυχία με τον αποθηλασμό του μπέμπη σου!

Κωνσταντίνα ,  28/10/12 23:01  

Τζούλια καλησπέρα,
η ξαδέρφη μου θήλαζε για 22 μήνες την κορούλα της κι επειδή ήθελε 2ο παιδάκι για να κόψει το θηλασμό, σταμάτησε για 3 ημέρες να πίνει οτιδήποτε υγρό και έτρωγε όσο λιγότερο μπορούσε και το γάλα τις κόπηκε χωρίς προβλήματα.
Ίσως ακούγεται λίγο ακραίο αλλά ο γυναικολόγος της, την απέτρεψε από τα χάπια υποστηρίζοντας ότι είναι δηλητήριο για τον οργανισμό κι έχει δίκιο. Όταν έρθει η ώρα μου κι εμένα, αυτό θα κάνω, προς το παρόν, είναι μονό 4 μηνών το νινί μου, αλλά ελπίζω να σε βοήθησα :)

Ανώνυμος ,  1/11/12 03:38  

Κωνσταντίνα μου εμένα δε μου στέκει αυτό που λες... δεν κόβεται έτσι το γάλα! στην Αφρική δεν τρώνε πολύ ούτε έχουν πάντα πρόσβαση σε νερό κλπ και θηλάζουν για χρόνια! Κάτι άλλο έκανε η ξαδέρφη και δεν το λέει!!

___________________________________

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΗΛΑΣΜΟΥ 2016 ▼

___________________________________

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ▼

___________________________________
Όλες οι απόψεις και οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα κείμενα και στις απαντήσεις που δημοσιεύονται εδώ, ανήκουν στους συγγραφείς, δεν εκφράζουν απαραίτητα το mitrikosthilasmos.com,
έχουν μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν υπόδειξη ιατρικής αγωγής ή θεραπείας και δεν υποκαθιστούν την επαγγελματική ιατρική συμβουλή του προσωπικού σας γιατρού.
Το mitrikosthilasmos.com δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για οποιαδήποτε ενδεχόμενη χρήση των πληροφοριών που περιλαμβάνονται εδώ

Copyright © 2009 - mitrikosthilasmos.com All rights reserved
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP