Το δύσβατο μονοπάτι της υπογονιμότητας

Ιστορία
εγκυμοσύνης
& τοκετού

από τη Βασιλική Χαντζάκου
Καλησπέρα σας και συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά που έχετε παρουσιάσει.

Ονομάζομαι Βασιλική Χαντζάκου και κατάγομαι από τη Σπάρτη. Είμαι 38 χρονών και μητέρα δυο δίδυμων παιδιών ηλικίας, μόλις 3 χρονών που αποκτήθηκαν με εξωσωματική και μετά από 6 χρόνια προσπαθειών.

Σας παραθέτω την ιστορία μου:

Όταν αποφάσισα ότι η στιγμή ήταν κατάλληλη για να γευτώ τη Μητρότητα ήμουν ήδη 30 ετών. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου και είχα αποκατασταθεί επαγγελματικά. Ο "κόσμος" βρισκόταν στα χέρια μου και ήμουν πανέτοιμη να παίξω το ρόλο της ζωής μου... το ρόλο της "μητέρας".


Γνώριζα πολύ καλά τις συνέπειες αυτής της απόφασης, που είχε ριζώσει για τα καλά στο μυαλό μου. Ήταν όλα τόσο καλά σχεδιασμένα, το πρώτο μου παιδί θα το έφερνα στη ζωή στα 31 μου και μετά από δυο χρόνια θα αποκτούσα το δεύτερο. Δεν είχα προτιμήσεις για το φύλο των παιδιών στόχευα όμως στον τέλειο συνδυασμό... ένα αγόρι και ένα κορίτσι.

Και οι προσπάθειες άρχισαν!!! Τους πρώτους μήνες η ψυχολογία μου στο ζενίθ, η αισιοδοξία μου αστείρευτη, τα όνειρα μου πολύχρωμα, οι μέρες περνούσαν γρήγορα γεμάτες σχέδια και στόχους άριστους, μα πάνω απ' όλα εφικτούς!

Καθώς όμως ο χρόνος περνούσε, μέσα μου,τα χρώματα άρχισαν να ξεθωριάζουν, ανασφάλεια σιγά-σιγά φώλιαζε στην ψυχή μου;. ένα συναίσθημα ξένο προς το χαρακτήρα μου άρχισε να με στοιχειώνει. Ερωτήματα ατελείωτα, πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό σε μένα; τι έκανα λάθος; ποιες οι αμαρτίες που πλήρωνα;

Όταν η προσπάθεια πια για φυσική σύλληψη ξεπέρασε τις αντοχές μου, πήρα την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα. Κανόνισα το πρώτο μου ραντεβού με τον γυναικολόγο. Την ημέρα που πέρασα την πόρτα του ιατρείου του -όχι για το ετήσιο τεστ Παπανικολάου- ήταν και η έναρξη του αγώνα μου, αγώνας που διήρκεσε 6 συνεχόμενα χρόνια. 

Μετά από αρκετές εξετάσεις μου προτάθηκε να ξεκινήσω με την πιο απλή μέθοδο υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, τη σπερματέγχυση.

Το σοκ μεγάλο. Η τόσο οργανωμένη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα άρχισε να καταρρέει μέρα με τη μέρα. Η ζωή μου που τώρα φάνταζε σαν κάστρο κατασκευασμένο από τραπουλόχαρτα έτοιμο να καταρρεύσει. Οι δυο πρώτες σπερματεγχύσεις αποβήκαν άκαρπες.

Στην Τρίτη όμως είχα την πρώτη μου εγκυμοσύνη που κατέληξε σε παλινδρόμηση του έμβρυο την 8η εβδομάδα της κύησης. Δεν στενοχωρήθηκα πολύ, έτυχε είπα στον εαυτό μου και συνέχισα. Έκανα 10 στη σειρά μέχρι να πάρω την απόφαση να περάσω στο επόμενο βήμα.

Έκανα λαπαροσκόπηση... στην οποία αφαιρέθηκε μια κύστη και ακολούθησε μια περίοδος θεραπείας 4 μηνών. Η περίοδος αυτή ήταν και η δυσκολότερη. Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δε μπορούσα να κάνω κάποια προσπάθεια (αφού ο γιατρός μου είχε διακόψει την περίοδο) ενώ το μόνο που έμενε ήταν οι σκέψεις.

Σκέψεις που με τυραννούσαν καθημερινά - θα τα καταφέρω άραγε κάποτε να γίνω μάνα; - Τι νόημα θα έχει η ζωή μου χωρίς την παρουσία παιδιών; Κατηγορούσα καθημερινά τον εαυτό μου που καθυστέρησα τόσο τη σκέψη για παιδί, έπρεπε να το είχα κάνει όταν ήμουν νεότερη, όταν είχα μεγαλύτερες αντοχές.

Η σχέση με τον άντρα μου παρουσίασε τα πρώτα σύννεφα. Παγωμένοι και οι δύο, δε συζητούσαμε, κλειστήκαμε ο καθένας στο δικό του κόσμο και οι συζητήσεις γύρω από το πρόβλημα της υπογονιμότητας ανύπαρκτες. Λες και δεν υπήρχε!!!

Και όταν το διάστημα των 4 μηνών τελείωσε - με βασανιστικό τρόπο - και η περίοδος μου επανήρθε αποφάσισα να κλείσω το επόμενο ραντεβού, με νέες ελπίδες, νέους στόχους, νέα προσπάθεια. Δεν πρόλαβα όμως. Από τις ειδήσεις έμαθα το απόγευμα της 16ης Ιουλίου του 2005 ότι ο γιατρός μου είχε ατύχημα στο οποίο έχασε τη ζωή του.

Βρέθηκα στο "κενό" χωρίς να μπορώ να πιαστώ από πουθενά. Έκλαιγα αλλά δε θυμάμαι για ποιο λόγο ακριβώς. Για το χαμό ενός ανθρώπου που ήξερα 11 χρόνια ή για το άδοξο τέλος του επιστήμονα που είχα στηρίξει όλες τις ελπίδες μου για τη γέννηση του δικού μου παιδιού;

Δυο μέρες μετά μια φίλη, που είχε αποκτήσει με την πρώτη εξωσωματική δυο μωρά, με πήρε τηλέφωνο. Ήξερε. "Θα πας στο δικό μου γιατρό!... θα σου κλείσω εγώ το ραντεβού". Δεν είχα επιλογή αλλά ούτε και τη δύναμη να αρνηθώ. Περισσότερο ένιωθα την ανάγκη να "πιαστώ" από κάπου, παρά να αντιδράσω ή να διαφωνήσω.

Ο νέος γιατρός μου πρότεινε μια ακόμα σπερματέγχυση αφού μόλις είχα εγχειριστεί και αν αυτή δεν ήταν πετυχημένη, θα έκανα και εγώ την πρώτη μου εξωσωματική. 

Ξεκίνησα τη νέα προσπάθεια το Σεπτέμβριο του 2005 πεπεισμένη όμως για την αποτυχία! Για πρώτη φορά διαψεύστηκα. Το αποτέλεσμα της 14ης σπερματέγχυσης ήταν ΘΕΤΙΚΟ. Δεν το πίστευα, κανένας από τους δυο μας δεν τον πίστευε! Ο Θεός μας είχε λυπηθεί φανταστήκαμε.

Η χαρά μου απερίγραπτη. Σιγά σιγά άρχισαν ξανά να χρωματίζονται τα όνειρα μου. Ούτε η μικρή αποκόλληση που εντοπίστηκε στον πρώτο υπέρηχο ήταν ικανή να σακιάσει την ευτυχία. Το μόνο που άκουγα εκείνη τη μέρα ήταν οι χτύποι της καρδιάς του παιδιού μου, του παιδιού που έπαιρνε σάρκα και οστά!

Όμως η χαρά κράτησε για 3,5 μόλις μήνες. Η αποκόλληση, έφερε το αίμα, το αίμα καλλιέργησε μικρόβιο που κόλλησε στο σάκο του μωρού και τον έσπασε με αποτέλεσμα να χαθούν πολύτιμα υγρά... "Πρέπει να το πάρουμε" ήταν τα λόγια του γιατρού που έγιναν μαχαίρια στη ψυχή μου.

Κράτησα τη ψυχραιμία μου μέχρι να βγώ από το ιατρείο εκείνη τη μέρα και ουσιαστικά δεν έκλαψα ποτέ για το χαμό αυτού του παιδιού. Εγκλώβισα τον πόνο μέσα μου. Δεν έχω νιώσει τόσο άδεια όσο ένιωσα την επόμενη μέρα βγαίνοντας από το χειρουργείο και μετά τη διακοπή της κύησης σιχαινόμουν το ίδιο μου το σώμα που δεν ήταν ικανό να προστατέψει ένα τόσο μικρό έμβρυο.

Και αυτή ήταν η αρχή της νέας μου περιπέτειας. Κατάθλιψη, κρίσεις πανικού με ταλαιπωρούσαν για ένα χρόνο, διάστημα στο οποίο η σκέψη και μόνο μιας νέας εγκυμοσύνης με κατατρόμαζε. Είχα πείσει τον εαυτό μου πλέον ότι δε θα τα κατάφερνα, προσπαθούσα να καταπνίξω τις λιγοστές ελπίδες μου και να ζήσω χωρίς ουτοπίες.

Δέχτηκα να στηριχτώ ψυχολογικά από ειδικό προκειμένου να γλυτώσω από τις κρίσεις πανικού που γίνονταν όλο και πιο πολλές . Οι κρίσεις εξαφανίστηκαν και μετά το χρόνο μόνη μου πλέον ζήτησα από το γιατρό μου να ξεκινήσει με τη πρώτη εξωσωματική. 

Η ψυχανάλυση δε κατάφερε να θάψει τις ελπίδες μου` απλά με έκανε να δω τη ζωή από διαφορετική οπτική γωνία. Με έκανε πιο δυνατή, μου έμαθε ότι επιτυχία και αποτυχία είναι εμπειρίες που πρέπει να βιώνουμε στο πέρασμα μας από αυτόν τον κόσμο, αν θέλουμε να θεωρούμαστε φυσιολογικοί άνθρωποι. 

Η πρώτη εξωσωματική έφερε θετικό αποτέλεσμα. Τρίδυμη κύηση διαπιστώθηκα στον πρώτο υπέρηχο που κατέληξε σε δίδυμη μετά από την 12η εβδομάδα. Φοβήθηκα, αλλά δεν εγκατέλειψα την σκέψη ότι αυτή τη φορά θα βιώσω τη μητρότητα... Δεν άφησα τα αρνητικά συναισθήματα να καταπνίξουν τα θετικά.

Μετά από 7,5 μήνες, στις 25 Απριλίου του 2008 έφερα στον κόσμο τα δύο μωρά μου ένα αγόρι και ένα κορίτσι. Πρόωρα γεννημένα αλλά υγιέστατα. Η ζωή μου από τότε άλλαξε ριζικά. Έχει διαφορετικό νόημα.

Όσο ζω δε θα πάψω να ευγνωμονώ τους ανθρώπους που στηθήκαν αρωγοί στην προσπάθεια μου -τον άντρα μου, που ανέβηκε μαζί μου τον τόσο ανηφορικό δρόμο- τον γιατρό μου, που πίστεψε στις δυνατότητες του οργανισμού μου και τον έκανε να λειτουργήσει άψογα κάτω από την πίεση μιας τεχνικής γονιμοποίησης -την ψυχαναλύτρια μου που αγκάλιασε την πονεμένη μου ψυχή τόσο διακριτικά και με τόση ευαισθησία- την οικογένεια μου που σιωπηρά υπέφερε δίπλα μου, στηρίζοντας με όχι μόνο ψυχολογικά αλλά και οικονομικά

Στόχος πλέον της ζωής μου, εκτός της σωστής ανατροφής που θέλω να δώσω στα παιδιά που έφερα στον κόσμο, είναι να στηρίξω σε ψυχολογικό επίπεδο με οποιοδήποτε δυνατό τρόπο κάθε γυναίκα που είναι ή πρόκειται να μπει στο σκοτεινό και δύσβατο μονοπάτι που πέρασα και εγώ!!!

Μπορεί οι δοκιμασίες να ήταν πολύ σκληρές, πολύ πιο δύσκολες από ότι φανταζόμουν. Ήταν όμως απαραίτητες. Μου διδάξαν ότι κάθε δοκιμασία είναι αυτή που σε φέρνει όλο και πιο κοντά στη πραγματοποίηση του ονείρου!!!

Ένα χρόνο μετά τη γέννηση των παιδιών μου αποφάσισα έμπρακτα να αξιοποιήσω την υπόσχεση που έδωσα στη μνήμη δυο μωρών που έχασα στη διάρκεια των προσπαθειών μου. Δημιούργησα ένα φόρουμ ενημέρωσης αλλά κυρίως ψυχολογικής υποστήριξης υπογόνιμων ζευγαριών, μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα . 

Η υπογονιμότητα κερδίζει όλο και περισσότερο έδαφος χρόνο με το χρόνο... όλο και περισσότερα ζευγάρια αντιμετωπίζουν προβλήματα σύλληψης... όλο και περισσότερα ζευγάρια ξεκινούν προσπάθειες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής σε διάφορα κέντρα ανά την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό... όλο και περισσότερες γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με την πιθανότητα να μη βιώσουν ποτέ τη Μητρότητα! 

Η υπογονιμότητα είναι πλέον κοινωνικό πρόβλημα... ζευγάρια μη μπορώντας να αντέξουν την πίεση των πολλαπλών προσπαθειών καταλήγουν έως και το διαζύγιο... τα άτομα τα οποία αφορά το θέμα, δύσκολα μιλούν ή εξωτερικεύουν την όλη ψυχολογική πίεση που δέχονται κυρίως από το κοινωνικό σύνολο που τα αντιμετωπίζει ως 'ανάπηρα' και συνήθως βιώνουν έντονα την 'περιθωριοποίηση' αλλά και ένα είδος κοινωνικού 'ρατσισμού'! 

Όλα αυτά καλούμαστε εμείς, η ομάδα του "Μητρότητα", η οποία αποτελείται από γυναίκες που έχουν περάσει από διαδικασίες υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ή βρίσκονται επί του παρόντος σε αυτές, να αντιμετωπίσουμε σε καθημερινή βάση μέσω του χώρου αυτού, όλα όσα από τα παραπάνω ανέφερα, αλλά κυρίως την έλλειψη ενημέρωσης πάνω σε θέματα που αφορούν την υπογονιμότητα καθώς και τις διαδικασίες που πρέπει να ακολουθηθούν για τις μεθόδους υποβοήθησης!

Δε στοχεύουμε μόνο στην ενημέρωση ύπαρξης του χώρου αλλά και στην ενεργή βοήθεια κάθε γυναίκας που έχει τη διάθεση αλλά και το χρόνο να συμπαρασταθεί και να εμψυχώσει κάποια από τα μέλη μας που προσπαθούν ακόμα...

Για μας τις υπογόνιμες γυναίκες σημαντικό ρόλο παίζει η καλή ψυχολογία καθ' όλη τη διάρκεια μιας προσπάθειας, η κατανόηση και η αλληλεγγύη μεταξύ γυναικών που μπορούν να κατανοήσουν τον πόνο και την αγωνία μας! 

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας 

Με εκτίμηση 
Βασιλική Χαντζάκου

7 σχόλια :

Ανώνυμος ,  10/5/11 11:45  

κι ύστερα υπάρχουν γονείς που δεν καταλαβαίνουν το θησαυρό που έχουν... και απαξιώνουν, δε σέβονται, κακοποιούν ψυχολογικά ή και σωματικά.. Θέε μου σε τι κόσμο ζούμε?

Τζένη ,  11/5/11 17:14  

Και η δική μου ιστορία είχε ευτυχισμένο τέλος με τον 15 μηνών γιο μου να μπλέκεται στα πόδια μου τώρα που γράφω :-) Εμείς ήμασταν ( και είμαστε ) στην κατηγορία της ανεξήγητης υπογονιμότητας αφού όλες οι εξετάσεις ήταν καλές και παρ'όλα αυτά δεν μπορούσαμε να αποκτήσουμε παιδί. Μετά από 1μιση χρόνο εντατικών προσπαθειών και αφού η σαλπιγγοφραφία ήταν οκ άκανα λαπαροσκόπηση. 1 χρόνο μετά τη λαπαροσκόπηση αποφασίσαμε να πάρουμε δραστικά μέτρα. Κάναμε αμέσως ενέργειες για εξωσωματική (είχα ακούσει πολλές περιπτώσεις πολλάπλών σπερματεγχύσεων χωρίς επιτυχία και δε μπήκανε καν στον κόπο). Κάνουμε λοιπόν την πρώτη εξωσωματική σε ιδιωτικό κέντρο χωρίς επιτυχία. Κάνουμε μετά από 1-2 μήνες και εμβρυομεταφορά των κατεψυγμένων εμβρύων αλλά τίποτα. Περιμέναμε λοιπόν να περάσει λίγος καιρός για να δυνέλθω εγώ σωματικά και η τσέπη μας οικονομικά. Στο μεταξύ μαθαίνω για κέντρο σε δημόσιο νοσοκομείο και κλείνω το πρώτο ραντεβού μετά από 3 περίπου μήνες. Το δεύτερο μετά από άλλους 2-3 μήνες και αποφασίζουμε να δοκιμάσουμε τη σπερματέγχυση μέχρι να έρθει η σειρά μας για εξωσωματική(κάπου το Σεπτέμβρη του 2009 ήταν η σειρά μας, αρχές Ιούνη 2009 κάναμε τη σπερματέγχυση). Και ήρθε η μέρα της β-χοριακής στις 18 Ιούνη, η οποία ήταν θετική :-) και μας άλλαξε τη ζωή. Ήδη προσπαθούμε για δεύτερο και ελπίζω αυτή τη φορά να ταλαιπωρηθούμε λιγότερο. Μακάρι όλες οι γυναίκες του πλανήτη που το θέλουν και το προσπαθούν να γιορτάσουν μαζί μας τον επόμενο Μάη!!!

Μαρία ,  11/5/11 18:04  

Τζένη να χαίρεσαι το αγοράκι σου και με το καλό το 2ο!
Τέλος καλό όλα καλά και με τη δική σου περίπτωση αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο από το κείμενό σου είναι η πολύ γλυκιά και τρυφερή ευχούλα που δίνεις σε όσες γυναίκες προσπαθούν να γίνουν μανούλες!!!
Να είσαι καλά :)

Τζένη ,  11/5/11 20:52  

Ευχαριστώ κ γω για τις ευχες Μαρία. Νομίζω ότι την αγωνία, τη λαχτάρα, τον ψυχικό κ σωματικό πόνο ενός ζευγαριού που προσπαθεί να τεκνοποιήσει όντας υπογόνιμο μόνο κάποιος που τα έχει περάσει μπορεί καταλάβει είτε έχει κάνει μία είτε δέκα εξωσωματικές. Κ να τελειώσω λέγοντας ότι περάσαμε έναν υπέροχο χρόνο δεσίματος με το γιο μου θηλάζοντας κ ίσως αν δεν είχαμε σοβαρά θέματα με τον ύπνο να τον θήλαζα ακόμα.

Βίκυ! 14/5/11 16:44  

H υπογονιμότητα κερδίζει έδαφος μέρα με τη μέρα....
Είναι αναγκαίο κάθε γυναίκα, υπογόνιμη ή μη να στηρίζει τον αγώνα όλων εκείνων που αγωνίζονται για να δημιουργήσουν μια ολοκληρωμένη οικογένεια, να κερδίσουν δηλαδή τον ιερότερο και ευγενέστερο αγώνα που μπορεί να δώσει ένας άνθρωπος στη ζωή του.......

Τζένη ,  15/5/11 13:15  

Θα ήθελα να απευθυνθώ στη Βασιλική και στην ιστοσελίδα 'Μητρότητα'. Προσπαθώ να κάνω εγγραφή και δεν μπορώ. Υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
Ευχαριστώ

Bίκυ 15/5/11 19:48  

Τζένη μου ....πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω γιατί δε μπορείς να κάνεις την εγγραφή σου....αν θες επικοινώνησε μαζί μου με mail και θα σε βοηθήσω εγώ ! Μπορώ να σου κάνω η ίδια την εγγραφή αρκεί να έχω μια ηλεκτρονική σου διευθυνση!
Το email μου είναι vicky3661@hotmail.com

Σε ευχαριστώ που με ενημέρωσες για το προβλημα που αντιμετώπισες.Θα το γνωστοποιήσω στους τεχνικούς της ομάδας και θα το κοιτάξουμε άμεσα!

___________________________________

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ▼

___________________________________
___________________________________

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΘΗΛΑΣΜΟΥ 2019 (free) ▼

Όλες οι απόψεις και οι πληροφορίες που περιλαμβάνονται στα κείμενα και στις απαντήσεις που δημοσιεύονται εδώ, ανήκουν στους συγγραφείς, δεν εκφράζουν απαραίτητα το mitrikosthilasmos.com,
έχουν μόνο συμβουλευτικό χαρακτήρα και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν υπόδειξη ιατρικής αγωγής ή θεραπείας και δεν υποκαθιστούν την επαγγελματική ιατρική συμβουλή του προσωπικού σας γιατρού.
Το mitrikosthilasmos.com δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνο για οποιαδήποτε ενδεχόμενη χρήση των πληροφοριών που περιλαμβάνονται εδώ

Copyright © 2009 - mitrikosthilasmos.com All rights reserved

  © Blogger templates The Professional Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP